วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน นานมากแล้วที่ไม่ได้เขียนบทความยาวๆ ซึ่งก็เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะมีสัญลักษณ์สีน้ำเงิน ดังนั้นจึงตั้งใจจะเขียนบทความยาวๆ ครั้งสุดท้าย เกี่ยวกับการสะท้อนความคิดเกี่ยวกับการลงทุนและโลกคริปโต ฉันรู้สึกว่าได้พูดถึงเรื่องนี้ไปมากแล้ว สิ่งที่อยากพูดจริงๆ คือชีวิตของฉันหลังจากออกจากโลกคริปโต.

ชัดเจนว่า หลังจากที่ฉันออกไป ชีวิตของฉันมีทิศทางที่กว้างขึ้นมาก ฉันสามารถคิดใหม่เกี่ยวกับสิ่งที่ฉันอยากเรียนรู้ สิ่งที่ฉันอยากทำ แม้ว่าบางครั้งยังคงวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แต่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาในโลกคริปโตแล้วกดรีเฟรชจนถึงค่ำคืนเหมือนเมื่อก่อน จะไม่ถูกความผันผวนของตลาดทำให้ตกใจ จะไม่ถูกอารมณ์การขาดทุนครอบงำ รู้สึกว่าอารมณ์ของฉันมีความมั่นคงมากขึ้นและรู้สึกพอใจได้ง่ายขึ้น.

หลังจากออกจากโลกคริปโตเริ่มมีความกังวลเกี่ยวกับเงิน เพราะขาดแหล่งรายได้ และความคิดเกี่ยวกับเงินที่ยังไม่ถูกต้องในอดีต ทำให้ชีวิตดูเหมือนจะคับแคบลงมาก ตอนอยู่ในโลกคริปโต ไม่มีความอยากอะไร ทุกวันตื่นขึ้นมาก็มีแต่กราฟและข่าวสาร ไม่มีที่ไหนให้ใช้จ่าย แต่ตอนนี้กลับสู่ชีวิตจริง เห็นอะไรก็สนใจ เห็นอะไรก็อยากซื้อ ทำให้เงินไม่พอใช้ แต่โชคดีที่ชีวิตที่คับแคบทำให้ฉันเริ่มกลับมาคิดเกี่ยวกับเงิน ซื้ออะไร กินอะไร ก็จะไม่ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยมากนัก.

เวลาเป็นสิ่งที่มีค่าอย่างมาก แม้ว่าจะมีความเข้าใจนี้ก่อนที่จะออกจากวงการ แต่หลังจากออกจากวงการกลับทำให้เห็นคุณค่าที่ล้ำค่านี้ชัดเจนยิ่งขึ้น เหมือนที่เคยพูดไว้ ว่าทำอะไรเป็นการพนัน โลกคริปโต ก็เช่นกัน เป็นการเล่นที่มีผลรวมเป็นศูนย์ ไม่ใช่คุณชนะก็เป็นฝ่ายตรงข้ามชนะ แต่มีผู้แข่งขันมากมายในที่นี้ เมื่อไหร่ถึงจะถึงตาคุณล่ะ บางทีคุณอาจจะพูดได้ว่าขอแค่เวลา ขอแค่มีชีวิตอยู่ในสนามต่อไป แต่ตอนนี้คิดว่าการใช้ "เวลา" เพื่อเป็นเดิมพันในเกมความร่ำรวยนี้ ไม่ได้คุ้มค่าอย่างที่คิด.

ในช่วงเวลานี้ถึงแม้ว่าจะยังคิดถึงชีวิตในโลกคริปโตอยู่เสมอ และมีความคิดที่จะประสบความสำเร็จในโลกคริปโต แต่ชีวิตหลังจากที่ออกมาแล้วก็เหมือนจะดีไม่แพ้กัน พบว่าตนเอง finally สามารถหายใจได้อย่างเต็มที่และนอนหลับอย่างสงบ แม้จะมีความสับสนบ้างแต่รู้สึกว่าชีวิตมีความเป็นไปได้ที่หลากหลายมากขึ้น

สัญลักษณ์สีน้ำเงินหายไปแต่คนไม่หายไป ยังคงคิดถึงช่วงเวลานี้ บางทีในปีหรือวันที่某年某日ฉันอาจจะกลับมาอีกครั้ง ใครจะรู้ล่ะ?